یا علی رفتم بقیع اما چه سود

هرچه گشتم فاطمه آنجا نبود

یا علی قبر پرستویت کجاست

آن گل صد برگ خوش بویت کجاست

هر چه باشد من نمک پرورده ام

دل به عشق فاطمه خوش کرده ام

حج من بی فاطمه بی حاصل است

فاطمه حلال صد ها مشکل است

من طواف سنگ کردم دل کجاست

راه پیمودم پس منزل کجاست

کعبه بی فاطمه مشتی گل است

قبر زهرا کعبه اهل دل است

آنگاه که دردمندی کم شود

 و دستانی بلند شده به آسمان به نشانه استجابت پایین آید

ُُ آنگاه ملائک تو را می ستایند.

گذشت وایثار صفاتی که به آسانی برای هیچ کس میسر نمی شود.انسان حتماْ باید دارای مقام و مرتبتی باشد تا بتواند به درجه والای گذشت و ایثار دست یابد. کاستن از درد و رنج بیماران علی رغم داشتن هزاران دردو رنج در وجود ُ در محیطی پر استرس و پر تنش ُ کاری است که تنها فرشته ای به نام پرستار از پس آن بر می آید . وی نه تنها از درد جسمی بیمار می کاهدُ بلکه سعی در رفع آلام روحی بیمار نیز دارد و چه ثوابی بالاتر از این که کسی با لبخندت زندگی کند و از نفسهایت جان دوباره گیرد... و تو پرستار منی

سالروز شهادت حضرت فاطمه زهرا(س) را به تمام

 هموطنان عزیز و مسلمین جهان تسلیت عرض

 می نماییم.

دستی مرا به آسمان ها می برد

و روی ابرهای پر باران

و در آن بهشت بی ریا رها می کرد

و در آن لحظه که به جز من و تو

هیچ کس آنجا نیست

با نگاهم به تو می گفتم

در مقابل عشق تو

همه ی آسمان ها و زمین را به زیر پا می گذارم

و به جز اینکه به تو بگویم:

                                 "دوستت دارم"

هیچ چیز برایم ارزشی ندارد

و زمین و هر چه در آن است

در نگاه من چون ذره ای در عمق اقیانوس بی کران است

و آن گاه در اعماق اقیانوس نگاه تو غرق می شدم...

شبی از پشت یک تنهایی غمناک و بارانی ، ترا با لهجه گلهای نیلوفر صدا کردم . تمام شب برای با طراوت ماندن باغ قشنگ آرزوهایت دعا کردم . پس از یک جستجوی نقره ای در کوچه های آبی احساس ، ترا از بین گل هایی که در تنهایی ام رویید با حسرت جدا کردم. 

                     و تو در پاسخ آبی ترین موج تمانی دلم گفتی :

                       دلم حیران و سرگردان چشمانیست رویایی

و من تنها برای دیدن زیبائی آن چشم تو را در دشتی از تنهایی و حسرات رها کردم همین بود آخرین حرفت و من بعد از عبور تلخ غمگینت حریم چشمهایم را به روی اشکی از جنس غروب ساکن و نارنجی خورشید وا کردم نمی دانم چرا رفتی  نمیدانم چرا  شاید خطا کردم  و تو بی آنکه فکر غربت چشمان من باشی نمی دانم کجا؟ تا کی؟ برای چه؟

ولی رفتی و بعد از رفتنت باران چه معصومانه می بارید .

و بعد از رفتنت رسم نوازش در غمی خاکستری گم شد

و گنجشکی که هر روز از کنار پنجره با مهربانی دانه بر می داشت تمام بالهایش غرق در اندوه غربت شد و بعد از رفتن تو آسمان چشمهایم خیس باران بود و بعد از رفتنت انگا کسی حس کرد من بی تو هزاران بار در هر لحظه خواهم مرد .

بعد از رفتنت دریا چه بغضی کرد  کسی نفهمید تو نام مرا از یاد خواهی برد .

 و من با آنکه می دانم تو هرگز یاد من را با عبور خود نخواهی برد

هنوز آشفته چشمان زیبای تو ام برگرد !!!

ببین که سرنوشت انتظار من چه خواهد شد . کسی از پشت قاب پنجره آرام و زیبا گفت :

تو هم در پاسخ این بی وفایی ها بگو در راه عشق و انتخاب آن خطا کردم  و من در حالتی ما بین اشک و حسرت و تردید

نمی دانم چرا ؟ شاید به رسم و عادت پروانگیمان باز برای شادی و خوشبختی باغ قشنگ آرزویت دعا کردم.