غفلت رنگین یک دقیقه ی حواست!!!

يه عمــره که تو راهـــم تو جــــاده خيالت

تو چشم به راه من باش دارم مي آم کنارت

تو ابراي آسمـــون چشماي نازت پيداسـت

من عاشق چشاتم تـوي دلم چه حرفاست

من دربدر تو راهــــم تو تـــوي آسمـــوني

خسته نمي شم هرگـز آخه! تو مهربوني

من تـوي کولـــه بارم پر از گلهـاي ياسه

يک آينــــه صــداقـــت لبريز التمــــاسه

تو تـوي قلب پاکــت بـــوي خدا رو داري

از بس که مهربـوني عشقو واسم مياري

نمی خواستم کسی واردش شود

می خواستم برای خودم باقی بماند

اما تو ناخوانده ی ناخوانده

به لطافت یک گل و به خنکی نسیم

بای در آن نهادی

و رد قدم های سبزت را در جای جای آن

به یادگار گذاشتی

که تا ابد باقی خواهد ماند...

یک نفس فاصله لب تو تا لب من

پس یا تو نفس بکش یا من

هر چند گناه است بوسیدن تو

اینک تونفس بکش گناهش با من

ولادت حضرت علی مبارک باد

http://hollyquran.blogfa.com/

کوچيک تر که بودم فکر مي کردم بارون اشک خداست

ولي مگه خدا هم گريه مي کنه چرا بايد دل خدا بگيره!!!!

دوست داشتم زير بارون قدم بزنم تا بوي خدا رو حس کنم

اشک خدا را تو يه کاسه جمع کنم تا هر وقت دلم گرفت

کمي بنوشم تا پاک و آسماني شوم!

آسمان که خاکستري مي شد دل منم ابري مي شد

حس ميکرم که آدما دل خدا رو شکستند و يا از ياد خدا غافل شدند

همه مي گفتند باران رحمت خداست ولي حس کودکانه من مي گفت

خدا دلش گرفته و از دست آدم بدا داره گريه ميکنه......

کاشکي که بارون بزنه

به سقف و ايوون بزنه

کاشکي دلم پر بگيره

شادي رو از سر بگيره

کاش دوباره بارون بياد

رو تن نیلوفر و نسترن

کاشکي بوي خدا بياد

تو کوچه و تو باغ من

.........................

کاش دوباره بارون بياد

اشک خدا رو ببوسم!

تا که دلم جون بگيره

از غم دنيا.... نپوسم

فکر بلبل همه آن است که گل شد يارش

 گل در انديشه که چون عشوه کند در کارش

دلربايي همه آن نيست که عاشق بکشند

خواجه آن است که باشد غم خدمتگارش

جاي آن است که خون موج زند در دل لعل

زين تغابن که خزف مي‌شکند بازارش

بلبل از فيض گل آموخت سخن ور نه نبود

اين همه قول و غزل تعبيه در منقارش

اي که در کوچه معشوقه ما مي‌گذري

بر حذر باش که سر مي‌شکند ديوارش

آن سفرکرده که صد قافله دل همره اوست

هر کجا هست خدايا به سلامت دارش

صحبت عافيتت گر چه خوش افتاد اي دل

جانب عشق عزيز است فرومگذارش

صوفي سرخوش از اين دست که کج کرد کلاه

به دو جام دگر آشفته شود دستارش

دل حافظ که به ديدار تو خوگر شده بود

نازپرورد وصال است مجو آزارش