تو می دانی درون من چه میگذرد

تو می دانی که چه احساسی دارم

و تو می دانی که دنبال بهانه نیستم

آخر برای چه باید چنین باشد

نمی دانم شاید یک امتحان باشد

اما خدایا من شاید خیلی ضعیف باشم

باشد من ضعیفم خارم پستم

اما من تحمل چنین امتحانی را ندارم

همه چیز و همه چیز از آن روز شوم شروع شد

روزی که همه ی هستی ام را با آمدنش

کم کم به نیستی کشاند

خداوندا! من نمی توانم تاب بیاورم

خدوندا! من بنده ی مهربانت را

مثل جان دوست می دارم

خداوندا! طاقت ندارم طاقت ندارم

که ناظر آن باشم که هستی ام

به خاطر من آب می شود

خداوندا تنها یکی فقط یک تقاضا از تو دارم

مرا مثل خاطره ای از یاد همگان ببر

دیگر نمی توانم...

می گشاید بال و پر

تو گل سرخ منی

تو گل یاس منی

تو چنان شبنم پاک سحری

تو بهاری نه بهاران از توست

از تو می گیرد وام هر بهار

این همه زیبایی را

هوس باغ و بهارانم نیست

ای بهین باغ و بهارانم تو

سبزی چشم تو در خیال

چشم بگشا که به چشمان تو

در یابم باز مزرع سبز تمنایم را...

نه میشه خوب من بشه نه میشه با تو بد بشم

نه دل دارم که بشکنی نه جون دارم فدات کنم

نه پای موندن منی نه می تونم رهات کنم

نه میتونه تو خلوتش دلم صدا کنه تو رو

نه میتونم بگم بمون نه میتونم بگم بور

کجا برم که عطر تو نپیچه توی لحظه هام

قصه ام رو از کجا بگم که پا نگیری تو صدام

چه جوری از تو بگذرم تویی که معنی منی

تویی که از منی اگر تیشه به ریشه  میزنی

نه ساده ای نه خط خطی نه دشمنی نه همنفس

نه با تو جای موندن نه مونده راه پیش و پس

نمیشه با تو باشم و اسیر دست غم نشم

فقط میخوام با خواستنت تا هستم از تو کم نشم!!!

اونو از خاطره ها خط میزنم

از دل تنگ تموم آدما

از شب و روز خدا خط می زنم

اگه دستم برسه به آسمون

با ستاره ها قیامت می کنم

نمی ذارم کسی عاشق نباشه

ماه رو بین همه قسمت می کنم

وقتی گاهی من و دل تنها میشیم

حرفای نگفتنی رو میشه دید

میشه تو سکوت بین ما دو تا

خیلی از ندیدنی ها رو شنید

قصه ی جدایی ما آدما

قصه ی دوری ماست از خودمون

دوری من و تو از لحظه ی عشق

قصه سادگی گم شدمون...