سر و سامان به چه ارزد ز دل و جان گذرم

سر و سامان و دل و جان به رهت چیزی نیست

کافر عشقم و از مذهب و ایمان گذرم

سوی خود سفره ی رنگین جهانم نکشد

آن قدر همت من هست کزین خوان گذرم

مشکل این است که هرگز نکنی امر به من

ورنه از خویش به فرمان تو آسان گذرم

لب خندان تو دانی چه به روزم آورد؟

از سر کوی تو با دیده ی گریان گذرم

خاطرم جمع بود گر که بسوزانندم

بوی گل گردم و زان زلف پریشان گذرم...

دیگرش هرگز نخواهم دید

روز دوم باز می گفتم

لیک با اندوه و با تردید

روز سوم هم گذشت اما

بر سر پیمان خود بودم

ظلمت زندان مرا می کشت

باز زندان بان خود بودم

آن من دیوانه ی عاصی

در درونم های و هوی می کرد

مشت بر دیوارها می کوفت

روزنی را جستجو می کرد

می شنیدم نیمه شب در خواب

های های گریه هایش را

در صدایم گوش می کردم

درد سیال صدایش را

شرمگین می خواندمش بر خویش

از چه بیهوده گریانی؟

در میان گریه می نالید:

دوستش دارم نمی دانی؟!

روزها رفتند و من دیگر

خود نمی دانم کدامینم

آن من سر سخت مغرورم

یا من مغلوب دیرینم؟!

بگذرم گر از سر پیمان

می کشد این غم دگر بارم

می نشینم شاید او آید

عاقبت روزی به دیدارم...

                                                                        فروغ فرخزاد