دلم که می گیرد به سرم می زند

که بی خبر و بی هوا به خیابان بزنم

به خیابان که می زنم

از دیدن برگ های پاییزی لذت می برم

سردم می شود

هوس  قهوه و کیک می کنم

گوشه ی دنجی می نشینم و فکر می کنم

آن قدر فکر می کنم که به پوچ می رسم

به پوچ که رسیدم لبخند میزنم

و آن وقت کف های

دور فنجان قهوه ام را پاک می کنم

و به موزیک ملایم گوش می دهم

آرام می شوم

دیگر دلم گرفته نیست

حتی ذره ای... 

                                                                                                       نیلوفر

"دوستت دارم را من بهترین شعر جهان می دانم"

وقتی خسته ام و بی حوصله

وقتی آرامش میخواهم

وقتی پرم از همه ی ماده ها و قوانین

وقتی نمی توانم رو پا بایستم

وقتی هیچ کس نیست

وقتی دلم خالی است

تو می آیی

با لبخند زیبایت

و چشمان جادو گرت

دستانم را میگیری

و همه ی عشقت را به من هدیه می کنی

و عوض آن خستگیهایم بی حوصلگی هایم

را جایگزینش میکنی

آن وقت است که زنده میشوم

روح پیدا میکنم

و پر میشوم از عشقت

و هرم نفسهای گرمت

می بو سمت

و

به آغوش امنت پناه می برم

                                               "دوستت دارم مهربانم"

پ.ن:نمی دونم شاید بداهه نوشتن تو ذهنم حک شده این متن هم بداهه بود.

                                                                                                                                          نیلوفر